Küresel Ticaretin Gölgesinde Tarım: AB-Avustralya STA’sı Sektörü Endişelendiriyor

Avrupa Birliği ile Avustralya arasında imzalanan Serbest Ticaret Anlaşması (STA), küresel ticaret politikalarının tarım sektörü üzerindeki potansiyel etkilerini bir kez daha gündeme taşıdı. Tarım Politikaları Uzmanı Ergin Kahveci, bu anlaşmayı sert bir dille eleştirerek, AB’nin otomotiv, teknoloji ve ilaç gibi endüstriyel ürünlerin pazar payını genişletmek amacıyla tarım sektörünü bir “koz” olarak kullandığını ve kendi üreticisini dahi sermaye odaklı politikalara kurban edebileceği yönünde ciddi uyarılarda bulundu. Kahveci’nin bu açıklamaları, tarım ve hayvancılık camiasında geniş yankı uyandırarak, stratejik sektörlerin uluslararası anlaşmalardaki konumunu sorgulatıyor.

Uzmanlar, bu türden anlaşmaların kısa vadede sanayi ürünleri ihracatına ivme kazandırsa da, uzun vadede tarımsal üretimin sürdürülebilirliği ve kırsal kalkınma üzerinde olumsuz etkiler yaratabileceği konusunda hemfikir. Tarım sektörünün toprağa bağlı, emek yoğun yapısı, sermayenin hızlı döngüsüne adapte olmakta zorlanabilir. AB’nin bu yaklaşımı, Avrupa’daki çiftçi ve besicilerin rekabet gücünü zayıflatırken, gıda tedarik zincirlerinde yeni kırılganlıklar oluşturma riskini barındırıyor. Toprağın dilinden anlayan her üretici için tarım, sadece bir meta değil, aynı zamanda kültürel bir miras ve toplumsal refahın güvencesidir. Kırsal ekonomilerin temel direği olan bu sektörün göz ardı edilmesi, yerel istihdamdan biyoçeşitliliğe kadar geniş bir yelpazede olumsuz sonuçlar doğurabilir.

Bu anlaşmanın etkileri sadece AB ve Avustralya’yla sınırlı kalmayıp, küresel gıda piyasaları ve tüketici fiyatları üzerinde de dalgalanmalara yol açabilir. Tarımsal ürünlerin küresel ticaretteki denklemi, sanayi ürünleri lehine değiştiğinde, ithalata bağımlılığın artmasıyla gıda fiyatlarında oynaklık riski yükselir. Ayrıca, bu durum, tarımsal ihracat potansiyeli olan diğer ülkeler için de rekabet koşullarını yeniden şekillendirebilir. Türkiye gibi tarım ve hayvancılıkta güçlü bir potansiyele sahip ülkeler içinse, stratejik sektörlerin korunması ve desteklenmesinin önemi bir kez daha ortaya çıkmaktadır. Üreticinin sesine kulak veren, toprağın verimliliğini koruyan ve kırsal kalkınmayı önceleyen politikalar, bu tür küresel ticaret anlaşmaları karşısında birer kalkan işlevi görecektir.

**Editör Notu:** Küresel ticaret anlaşmalarında tarımın stratejik konumu ve gıda güvenliğinin önceliği, yerel üretimin sürdürülebilirliğini teminat altına almak adına ulusal ve uluslararası platformlarda daha güçlü bir şekilde savunulmalıdır.